İkinci Çocuk Olsun mu?

Bir çocuğu olan çiftlerin hep kafalarının bir köşesinde olan düşünce, ikinci çocuk yani kardeş.
Uzun uzun düşünülür, hep karar vermek için bir şeylerin olması ya da bitmesi beklenir.

".....'nın taksidi bitsin, çocuk okula bi başlasın, şu kariyeri bi tamamlayalım, kendi evimize bi çıkalım vs. vs."

Ne hayatın koşturmacası biter, ne de işleri... Tam birini bitirdim derken diğeri başlar bir de bakarsınız ki ilk çocuk büyümüş, siz tekrar çocuk sahibi olma yaşını geçmişsiniz... Bir de ikinci çocuğu hiç düşünmeyen çiftler var (sağlık problemi ve ciddi başka engelleri olanları ayrı tutuyorum)

Hep şuna benzer sözler duyarız "Biz bütün imkanlarımızı çocuğumuz için kullanmak istiyoruz, ikinci çocuk olursa hem gereği gibi ilgilenemeyiz hem de maddi imkanlarımız bölünür. Biz çocuğumuzu özel okullarda, yabancı ülkelerde okutmak istiyoruz."

Herkesin fikrine saygım var ama kesinlikle katılmıyorum, normal şartlarda her insan bir kardeşi olsun ister, çocukken istemese bile yetişkin olduğunda bir kardeşin eksikliğini hep hissedecektir. Bir an kendinizi düşünün kardeşlerinizle geçirdiğiniz zamanları paylaştığınız şeyleri ve bir an onların hiç olmamış olduğunu varsayın... hayatınız nasıl olurdu?

Uzmanlar kardeşlik ilişkisini hayatta sahip olunabilecek en dayanıklı ve en uzun süren ilişki olarak tanımlıyorlar ve bu ilişkinin kişiliğimizi belirlemede ve kişisel tarihimizi yazmada çok ama çok etkili olduğunu söylüyor ve ekliyorlar; kardeşlik ilişkisi yaşadığımız bütün ilişkilerden farklı şekilde, belleğimize silinmemek üzere yer ediyor, iz bırakıyor” diyorlar.

Kardeşler birbirlerini herkesten daha iyi tanıyorlar, çünkü aynı ailede, aynı koşullarda yaşıyorlar. Hayatlarının her anına tanıklık ediyorlar bu da birbirlerini kimsenin tanımadığı kadar iyi tanımalarına neden oluyor. Yapılan araştırmalarda çocuklardan yakınlarını tanımlamaları istendiğinde en detaylı tanımı kardeşleri hakkında verdikleri görülüyor. Aynı değer yargılarını taşıyan, geçmişi hakkında aynı duyguları paylaşan, aynı zorluklardan, isyanlardan geçmiş kardeşler farkında olmasalar bile birbirleri için başkalarından daha önemli oluyorlar... bu da bir güven duygusu oluşturuyor. "hayatta ne olursa olsun, başıma ne gelirse gelsin, yanımda olacak beni terk etmeyecek benim kanımdan biri var"

Bu güven duygusunu biraz da kan bağı yaratıyor sanırım; insan eşinden, sevgilisinden, arkadaşından vs. ayrılabilir bütün ilişkisini kesip başkalarıyla hayatına devam edebilir ama kardeşiniz ile kavga bile etseniz, küs bile olsanız ilişkinizi kesemezsiniz. kesmek isteseniz de kesemezsiniz, çünkü aranızda sihirli bir bağ var, kan bağı...

Bu bağı kesip atamazsınız. diyelim ki kardeşinizle çok kötü kavga ettiniz bütün maddi manevi ilişkinizi kestiniz ve farklı şehirlerde hatta farklı ülkelerde yaşamaya başladınız, size göre artık bir kardeşiniz yok...Hayat böyle devam ederken yıllar sonra kardeşiniz bir nedenden kapınıza geldi, hata ettiğini ve sizi sevdiğini söyledi, bir düşünün ne yaparsınız? tabi ki kardeşinizi bağrınıza basar kardeşliğinize kaldığınız yerden devam edersiniz.

İkinci çocuğun zamanlaması ise ayrı bir uzmanlık konusu. Bu konuda uzmanların farklı görüşleri olabilir ama bence en doğru zaman sizin istediğiniz zamandır. Benim çocuklarım arasında bir yaş var. İkinci çocuğu başından beri düşünüyorduk ama bu planlanmış bir yaş farkı değildi fakat bizi hiç rahatsız etmedi aksine çok yararını gördük. okula gitme, bakım vs süreçlerini birlikte planladık.

Kardeş candır dostlar! mümkünse olsun...

Problem Çıkarma Sanatçıları

Problem çıkarma sanatçıları her yerdedir. Okulda, otobüste, kuyrukta, evde, sokakta...

Buluttan nem kaparlar, kılı kırk yararlar, pireyi deve yaparlar, ufacık bir meseleyi mesele de demeyelim günlük sıradan bir olayı adli bir vaka boyutuna rahatlıkla getirebilirler ve siz olayı izlediğiniz veya direk muhatabı olduğunuz halde olayın nasıl parlayıp, ortalığı toza dumana çevirdiğini anlayamaz, şaşkına dönersiniz. 

Örneklere geçelim:

Otobüste

• Otobüse yeni binen, alışveriş yapmaktan kan ter içinde kalmış teyze elindeki poşetleri sağa sola çarparak ilerlerken bir yandan da;

-Büyüklere saygı kalmamış ayol, bizim zamanımızda öyle miydi? yaşlı birini gördüğümüzde hemen yer verirdik şimdi gençlere bakıyorum da hiiiiç oralı değiller ya dışarı bakıyorlar ya da uyuyor numarası yapıyorlar.

Eğer yanına bir yandaş bulup konuşmaya devam ederse vay halinize...

• Şu türden tartışmalar da sık sık yaşanmaktadır

-Beyefendi biraz ileri gidebilir misiniz?

- nereye gideyim, uçayım mı? hanfendi   

-uçun demedim beyefendi biraz kibar olabilirsiniz

-kibarlığı, terbiyeyi siz den mi öğreneceğim...

Allaaah bundan sonra bütün yolcuların karakola, hastaneye veya tımarhaneye gitme ihtimali vardır, mümkündür.

İşyerinde

• Sabah işe bir gelirsiniz masanız duvara yapışmış komşu masadaki arkadaşınız kendi masasına yer açmak için sizin masayı ittirmiş. 

haydaaaaaa...

• Oda arkadaşınız müziğin sesini açmış keyifle internette geziniyor oysa sizin konsantre olup, dünden beri üzeride çalıştığınız raporu yetiştirmeniz gerekiyor.

 söylemenizin, konuşmanızın hiç bir faydası yok denediniz her seferinde mağlup oldunuz 

• Kendi zatalilerini anlatmaya pek meraklı arkadaşınız sabahtan akşama kadar kendi nevinden arkadaşlarını ağırlayıp, gezdiklerini, yediklerini, içtiklerini evini, parasını pulunu, her şeyini o kadar anlatıyor ki artık istemeseniz bile onu kendinden daha iyi tanıyorsunuz. Hatta evinde hangi çekmecinde ne olduğuna kadar biliyorsunuz

bu kadar bilgi size fazla geliyor, adeta kusuyorsunuz      

• Patronunuz hışımla odaya gelip size bir iş veriyor ve 10 dakikaya istiyor. (bunu sık sık yapıyor) Listeler gözden geçirilecek, bazı kişilere mail atılıp cevapları karşılaştırılacak vs. nerden baksan yarım gün... - Efendim bu kadar kısa sürede yetişmeyebilir demek istiyorsunuz cümleniz yarım kalıyor patron çoktan kağıtları masanıza bırakıp, pardon fırlatıp odasına geçmiş bile...

İntihar etmek istiyorsunuz.

Evde

Ev insanın huzur bulduğu yerdir, dışarıda bütün olanlardan yorgun düşüp evinize geldiğinizde huzur bulmak istersiniz doğal olarak (Home Sweet Home yani) ama bazen bu mümkün olmaz.·      

• Evli bir erkeksiniz karınız çalışmıyor size göre bir problem yok geçinip gidiyorsunuz. Eve gelip anahtarınızla girmek yerine kapıyı çalma gafletinde bulunuyorsunuz.

-Sana kaç kere dedim anahtarınla gir diye, yemek yapıyorum tencere yanacak, zaten sinirim tepemde bütün gün iş yapmaktan anam ağladı bir de senin çocukların kafayı yedirttiler bana, tabi sen rahatsın işe gidip kutuluyorsun oh... beyimiz rahat, burada akşama kadar ben uğraşayım didineyim......

İnsanın evinin kapısını çalmasının sonucu bu:))) Bence gerisin geri dönüp işe gidin güzel bir yemek söyleyip çalışmaya devam edin sandalyede biraz kestirdikten sonra zaten mesai başlar bir de üstüne fazla çalışma parası alırsınız.       

• Çalışan bir kadınsınız çocukları da siz alıyorsunuz akşam eşinizden sadece on dakika önce evde oluyorsunuz. Çoluk çocuk, torba poşet kapıdan girip her şeyi elinizden yere bırakıyorsunuz, çocuklar koşarak odalarına gidiyorlar, gözlerinizi kapatıp derin bir nefes alıyorsunuz. Öyle yorgunsunuz ki tek isteğiniz kimse görmeden yatağınıza uzanmak, şu anda en çok istediğiniz bu... Birden kendinize geliyorsunuz yemek yok şimşek hızıyla planlamaya başlıyorsunuz: her şeyden önce bir makarna suyu koymak lazım o kaynarken üzerinizi değiştirip ellerinizi yıkayıp salataya girişebilirsiniz nerden baksan yemeğin hazırlanması 45 dakika, acaba buzlukta daha kolay hazırlanacak bir şey var mı? diye beyin fırtınası yaparken küçük oğlan gelip yakanıza yapışıyor sosis yiyelim mi? anne noluuuur... nolur..

Eve gireli henüz 5 dakika olmuş daha koridordasınız, kabanınızı asarken kapı çalıyor eşiniz teşrif ediyor. Direk mevzuya giriyor;

-Çok açım ne pişirdin? (ne pişirdin lafı çok manidar, çünkü sanki ev hanımısınız halbuki az önce eve girdiniz)

- Makarna yapacağım.

veee... kıyamet kopuyor

- Ya yine mi makarna ya, yine mi makarna!!! bıktım artık makarnadan, zaten ne zaman pişecekte yiyeceğiz daha alışveriş poşetleri bile burada duruyor, (iki çocukla markete uğrayıp alışveriş yaptığınız için teşekkür beklemiyorsunuz ama bunu da hak etmiyorsunuz) mesela neden hiç kuru fasulye pilav yemiyoruz. (zaten bir problem çıkarma sanatçısı olan eşiniz açlığın da vermiş olduğu öfkeyle iyice zıvanadan çıkıp coşuyor) Zaten bütün gün ... gibi çalışıyorum eve gelince doğru dürüst bir yemek yiyemeyecek miyiz? Ne istediysen yaptım, arabayı sana verdim işe arabayla gidip geliyorsun, eve her hafta temizliğe kadın geliyor peki biz niye hep makarna yiyoruz?

cevap vermeye mecaliniz olmadığı için iç sesiniz sizin yerinize cevap veriyor

-Çünkü ne araba, ne de temizlikçi kadın kuru fasulye pilav yapmayı bilmiyor...

ardından yine iç sesiniz kahkahayı basıyor, ardından sizde makaraları koyveriyorsunuz...

Problem çıkarma sanatçılarının maceraları devam edecek...   

 

Sevgilimizden Ayrıldık

Oğlum kaç gündür mutsuz, durgun, yorgun…
Nedenini biliyorum, sevgilisinden ayrıldı.

Geçerdi daha çok gençti zaman her şeyin ilacıydı…
biraz sabırlı olmak, beklemek lazımdı.

Dün akşam yemek yaparken mutfağa geldi bana sarıldı başını omzuma koydu

-anne beni biraz sev… dayanamıyorum, çok zor…

İşte o an içimde bir şeyler koptu, sonra bir kor düştü yüreğime artık ben de sevgilimden ayrıldım, ben de çok mutsuzum, ben de çok acı çekiyorum…

Devamlı onu gözlüyorum gözleri dalgın benim de gözlerim dalıyor, okula zorla gidiyor, ben de işe gitmek istemiyorum, yemekleri tabakta kalıyor benim de lokmalarım boğazıma diziliyor, odasından çıkmıyor, ben de insanlardan kaçmak istiyorum, boş boş bakıyor, benim de içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor boş boş oturuyorum.

Elimiz kolumuz kırık, konuşmaya mecalimiz yok.
Birisi Radyoyu açıyor biraz umutlanıyorum belki neşeli bir şarkı çalar diye, yok... bütün şarkılar ayrılık söylüyor...

Hiç bir şey beni, bizi teselli etmiyor çünkü sevgilimizden ayrıldık…

                                                                                                                14.02.2009


Sevgililer gününüz kutlu olsun, kimse sevgilisinden ayrılmasın:)

Kız İsimleri Top 100

Sevgili anne adayları, hala çocuğunuza ne isim koyacağınızı bulamadınız mı?
işte size bir liste ve daha fazlası...

Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ADNKS)'nden alınan veriler Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK)'nun web sitesinde yayınlanıyor. 1950 yılından itibaren doğum tarihine göre en çok konulan isimler sıralanmış. Ben tabloyu biraz kısalttım 2005'den itibaren aldım.

Aşağıdaki listede 100 isim yok çünkü 2005 ve daha sonrasında ilk 100'e girememiş olanları almadım. Bunlar kız isimleri bir sonraki postumda erkek isimlerini paylaşacağım.

Hadi seçin bakalım...

Not.Tablo alfabetik olarak sıralanmıştır. Örnek: 2014 ADNKS kayıtlarına göre, 2013 doğumlu kadınlardan halen hayatta olanların isim sıralaması yapıldığında ilk sırada “Zeynep” ismi yer almaktadır. Aynı yıl için “Elif” ismi 2 sıradadır.

Doğum tarihine göre en çok kullanımda olan kadın isimleri ve ilk 100 isim içindeki sıralaması 

Ad	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	2013	2014
Ada					90	70	65	59	52	24
Aleyna	14	21	23	42	40	57	66
Aslı	78	74	83	82	98	97	97	100	85	93
Asmin						20	34	49	65	73
Asya					58	51	41	44	39	27
Aylin							85	93
Aysima								95	66	63
Ayşe	13	15	17	15	21	16	20	21	19	22
Ayşe Nur	99	89
Ayşegül	42	39	35	44	43	50	51	48	55	54
Ayşenur	36	36	41	47	56	59	59	62	67	66
Azra	41	46	42	29	31	12	6	5	6	7
Bahar	63	75	79	69	81	81	87	68	80	82
Belinay				83	45	33	13	10	10	14
Beren					69	63	44	34	26	21
Berfin	27	30	27	17	22	36	48	51	51	61
Beril									87	99
Berivan	93
Berra			90	84	66	60	55	52	58	69
Betül	33	33	39	45	49	53	43	38	42	38
Beyza	18	20	25	33	37	45	46	43	41	43
Beyza Nur	96	83	87	91
Beyzanur	57	53	59	62	71	78	78	98
Buğlem							62	36	33	32
Buse	40	48	58	67	73	84	93
Büşra	3	4	9	6	10	14	21	25	32	37
Cansu	72	73	69	59	54	61	73	85
Cemre				66	84	56	52	22	16	41
Ceren	20	13	19	22	30	38	35	41	53	77
Ceyda		99
Ceylin			86	48	39	39	30	37	63	90
Damla	62	49	45	40	46	41	27	26	30	42
Defne				50	44	42	54	47	47	25
Deniz	100	96	93	87	75	69	70	65	60	70
Derin							98	70	29	50
Derya	71	82
Dilan	28	42	63	85
Dilara	30	35	38	52	60	71	74
Dilek	97
Duru			78	74	28	32	36	40	24	36
Duygu	80
Ebrar	70	57	51	54	50	49	45	46	46	51
Ebru	77	91
Ece	65	71	64	61	64	64	60	54	75	75
Ecrin			82	8	3	4	3	3	3	5
Eda	60	84	80	78	68	48	53	69	77	85
Edanur	47	51	55	58	57	47	58	61	72	92
Ekin		86
Ela			46	25	20	29	11	9	11	17
Ela Nur									99
Elanur	91	77	36	24	24	27	22	19	23	31
Elif	2	1	2	2	2	2	2	2	2	2
Elif Naz			89	89	89	79	63	57	49	59
Elif Nur		87	85	86	88	73	68	58	56	57
Elif Su									98	87
Elifnur										100
Emine	12	16	20	21	26	28	31	30	35	40
Erva								84	54	53
Esila							79	64	61	56
Eslem							95	66	45	35
Esma	21	31	33	37	41	44	37	29	21	18
Esma Nur	90	59	70	79	83	76	72	77	68	62
Esmanur	48	29	26	32	35	37	29	28	25	29
Esra	15	27	34	38	52	58	57	63	64	80
Eylül	31	24	30	16	7	8	10	12	14	10
Ezel			97
Ezgi		100	99	96		89	96
Fatma	7	9	8	9	11	11	17	20	18	26
Fatma Nur	64	60	57	65	67	67	69	73	74	86
Fatma Zehra								94	83	83
Fatmanur	74	70	66	71	72	72	71	74	71	78
Feyza									48	71
Gamze	32	47	53	51	47	52	64	75	97
Gizem	53	61	62	68	76	75	90	99	100
Hatice	11	12	12	12	17	19	23	16	20	30
Hatice Kübra								97	93	91
Havin	76	92			100	96	82	86	84	44
Havva								91
Hayrunnisa			56	53	53	55	47	50	57	81
Hazal	98	94		98	86	82	80	72	81	89
Helin	44	52	77	99
Hilal	37	38	44	49	55	54	56	60	69	68
Hira										13
Hira Nur								89	76	15
Hiranur			73	43	29	18	14	11	9	3
Hümeyra							100	90	79	64
Irmak	43	41	40	39	38	40	33	33	13	34
İkra										79
İlayda	22	17	22	26	34	46	50	55	78	96
İlknur	86	67	67	73	79	86	91
İpek	88				99	87	81	79	90	84
İrem	5	3	3	4	5	6	9	17	43	49
Kader	75	88
Kardelen	66	80		90	96
Kevser		97	100			98
Kübra	26	28	24	23	27	30	28	35	40	46
Medine	59	8	7	10	16	17	26	24	34	47
Melek	38	34	32	27	19	35	39	31	31	28
Melike	16	26	31	36	14	24	38	42	50	67
Melis					97	88	75	78	86	65
Melisa	29	32	37	35	32	26	24	32	36	52
Merve	4	5	5	5	8	10	12	14	22	23
Meryem	17	14	16	18	23	15	16	13	12	11
Mina								83	73	58
Mira									91	19
Miray							86	71	44	8
Narin			88		87
Naz			84	76
Nazlı	85	64	49	64	59	66	76	81	92	97
Nehir	34	18	18	28	36	9	7	8	8	9
Nisa	35	45	47	41	42	13	18	27	27	33
Nisa Nur	55	58	50	46	51	34	32	39	37	55
Nisanur	25	25	15	7	6	5	5	6	7	12
Öykü						93	84	87	89	60
Özge	87	93	76	60	93
Özlem	58	62	65	77	92	95
Pınar	79	85	94	81	85	92
Rabia	10	11	11	13	13	23	19	18	17	16
Ravza									95	88
Rojin	46	54	95
Rumeysa	54	55	60	75	80	99	89
Rümeysa	39	44	48	57	62	68	61	67	70	76
Seher	89	98
Selin	68	79	68	70	77	91	99
Semanur	52	50	52	55	61	65	67	76	88	94
Sena	61	72	74	95	94	100
Sıla	8	6	6	56	63	74	77	92
Sinem	56	78	98	93	70	80
Songül	84	81	96	97
Sude	24	23	21	34	48	62	88
Sude Naz	83	68	54	63	65	83
Sudenaz	19	22	14	19	12	31	42	56	82	98
Sudenur	92	69	72	94
Sultan	73	65	81	92	95
Sümeyye	45	40	28	20	18	21	15	15	15	20
Şevval	23	19	13	30	33	43	49	53	62	74
Şeyma	69	66	61	80	82	90	94	88	94	72
Tuana	94	63	43	31	15	22	25	23	28	45
Tuba	95
Tuğba	49	56	71	72	74	77	83	82	96	95
Tuğçe	82	95			78	94
Yağmur	6	7	4	3	4	3	4	4	4	4
Yaren	51	43	29	14	25	25	40	45	38	39
Yasemin	67	76	75	88	91	85	92	96
Zehra	9	10	10	11	9	7	8	7	5	6
Zeliha	81	90	92	100
Zeynep	1	2	1	1	1	1	1	1	1	1
Zilan	50	37	91
Zümra								80	59	48

Kızımızı İstemeye Geliyorlar Rüyası

Ben de her anne gibi biraz paranoyak bir anneyim, çünkü anneler sürekli çocukları için endişelenir, bu endişeleri kafasında evirir çevirir, çevresinde duydukları, televizyonda gördükleri ile birleştirir ve senaryolaştırır sonra da bilinç altına özenle saklarlar. Daha sonra da bu çok özgün senaryoları gerekli zamanlarda! rüyalarında, sinir ve ağlama nöbetlerinde kullanırlar.

Şimdi size geçen akşam kızım Ceren ile ilgili gördüğüm bir rüyayı anlatmak istiyorum. Ceren 23 yaşında okulunu bitirdi ve çalışıyor, halihazırda bir evlilik ihtimali  ve ya bir arkadaşlık kesinlikle yok, ama gel gör ki bunu bilinçaltıma anlatamazsınız.

Efendim kızımızı istemeye geliyorlar kadınlı erkekli bir grup insan (tabi kızımız istemiş gelmelerini), ilk bakışta ailenin çok farklı bir kültüre mensup olduğunu görüyorum çok üzülüyorum. Kadının (müstakbel dünürümün) saçında en az 10 farklı tonda boya var. Bizi de hiç beğenmiyorlar, sürekli her şeye burun kıvırıyorlar, lütfedip evimize gelmişler öyle bir hava esiyor. Ama oğlan ortalarda yok... Neyse çay kahve derken kızı istiyorlar. Ben de bir yandan kendimi teselli ediyorum; "Ya diyorum önyargılı olmamak lazım belki çok iyi insanlardır, ayrıca ben Cerene çok güvenirim yanlış bir karar vermez, eminim oğlan çok düzgün ve iyi biridir, belki de çok iyi bir mesleği var" neyse biz düşünelim falan diyoruz gidiyorlar.

2 bölümde Cerenle konuşuyorum kalbini de kırmak istemiyorum ama damat adayının ne iş yaptığını ölesiye merak ediyorum kızın ağzından laf almaya çalışıyorum. O da ne ketum ser veriyor sır vermiyor lafı eveliyor geveliyor. Artık sinirlenmeye başlıyorum, iyice üstüne gidiyorum.

-Kızım niye söylemiyorsun çocuk ne iş yapıyor? mesleği ne?, niye saklıyorsun

dişlerinin arasında zorla,

-öğrenci, ....... bölümünde...

hayatımda hiç duymadığım bir bölüm adı söylüyor kalakalıyorum...

"Vay be hem öğrenci, hem de ..... bölümünde! Eyvahlar, nasıl olurlar ne yapacağızlar beynime hücum ediyor kızsan kızamazsın (Cereni dövesim geliyor) dövsen neye yarar... Hayatın zorlukları ve nasıl geçineceklerine dair bir nutuk çekmeye başlıyorum ki, kim dinler bizim kızın başında kavak yelleri esiyor hiç oralı değil, vazgeçip susuyorum.

Sakin ol... sakin ol.. bildiğim bütün sakinleşme taktiklerini deniyorum, iç sesim yine devrede;
"pozitif düşün pozitif olsun, demek ki çocuk çok yakışıklı kız aşık oldu önemli olan da severek evlenmek değil mi? eminim çok mutlu olurlar, ayrıca öğrenciyse ne olmuş okul da biter elbet, hiç bitmeyen okul var mı?, ayrıca ....... bölümüyeni bir bölüm galiba yeni açılan bölüm mezunlarına çok iyi fırsat kapıları açılabilir" falan... falan...

Oğlanın çok yakışıklı olma ihtimaline inanmak istiyorum, bu fikir hoşuma gidiyor ve buna odaklanıyorum. Kendimi çok yakışıklı ve aşık olunarak evlenilmiş bir eşin ne bulunmaz nimet olduğuna inandırıyorum, sakin bir ses tonuyla konuşmaya gayret ederek;

- Tamam şu çocuğun bir resmi yok mu? bir bakayım çok merak ettim.

İstemeye istemeye bir fotoğraf çıkarıyor çantasından bir topluluk resmi kızlı erkekli gençler bir masada oturmuş yemek yiyorlar. İlk dikkatimi çeken yan yana oturmuş iki genç, biri çok yakışıklı, otururken bile uzun boylu olduğu anlaşılıyor çok havalı, yanındaki kısa boylu, gözlüklü, hiç göze çarpmayan bir tip (hababam sınıfındaki arka sıralarda oturan hayta çocuklara benziyor.)

İşte diyorum bu yakışıklı bizim damat adayı, evet gerçekten çok yakışıklı ve karizmatik... yüreğime serin sular serpiliyor

-Neyse diyorum bari damat yakışıklıymış.

Ceren anlamsız bir ifadeyle yüzüme bakıyor, sonra beraber resme bakıyoruz parmağıyla yakışıklı çocuğu göstererek

-Bu değil anne! (parmağını yanındaki gözlüklü çocuğa kaydırıyor) bu...

Yıkılıyorum....yıkılıyorum....yıkılıyorum...
 

Çocuk mu? Kariyer mi?

Nereden başlamalı, nasıl anlatmalı bilmem, isterseniz önce neden "çocuk mu? kariyer mi?" sorusundan başlayalım, çünkü çocuk ve kariyer hayatımızın neredeyse tamamını kapsıyor.

iş hayatını, evlilik hayatını, çevreyle ilişkilerimizi... Yani yaşantımızda ne varsa büyük ölçüde işimiz ya da çocuklarımız üzerine kurulu.

Çocuk ya da kariyer kavramı son yılların popüler tartışma konusu olmasının ötesinde çok daha geniş kapsamlı ele alınması, üzerinde uzun uzadıya düşünülmesi gereken bir konu, çocuk dediğimiz varlık olmadan olmaz mı? olmalı mı? ya kariyer, sahi... nedir bu kariyer acaba o olmasa olmaz mı? kariyer yapmadan çalışılmaz mı? çalışınca çocuk yapılmaz mı? hangisini seçmeliyiz? ille de birini seçmek zorunda mıyız? ne zor bir mesele... 

Aslında hiç zor değil sonuçta sadece iki seçenek var arasından birini seçer kurtuluruz, olmadı ikisini birden yaparız imkansız değil ya...

Pekiiii, çocuğu seçtiğimizde çocuğun hayatımıza katacağı sorumluluklarla birlikte işin içine bir eş, bir evlilik, eşimizin ailesi, belki boşanma vs. girmeyecek mi? Peki kariyeri seçtiğimizde bir eğitim planlaması, sıkı ve disiplinli bir çalışma hayatı ve zorlukları, rekabet vs ne olacak? 

Mazallah ikisini birden seçersek;

vs.'leri topla iki ile çarp etti mi? hayatımızın tamamı, geriye kalanları çıkar ne kaldı? çok bilinmeyenli bir denklem mi? denklem olsa iyi, denklemlerin bilinmeyenleri ne kadar fazla olursa olsun bir formülü, matematiksel bir açıklaması var. Maalesef işin içine "insan" faktörü girdiğinde hiç bir şeyin ne reçetesi ne de formülü var. Dünyada ne kadar insan varsa o kadar farklı hayat var ve hiç bir hayat asla bir diğerine benzemez hepsi tektir,hepsi özeldir, sadece bazen yararlanabileceğimiz tecrübeler vardır...

Blog yazarlığını seviyorum ve uzun yıllardır çeşitli blogları takip ediyorum. Böylesi önemli konularda yazan blogların artması gerektiğini düşündüğüm için bu bloğu açmak istedim.

İyi bir gözlemci olduğuma inanıyorum. Tecrübe dedik naçizane tecrübelerimi, çevremde şahit olduğum tecrübeleri, yaşanmışlıkları, sizin tecrübelerinizle birleştirerek hep birlikte sorularımıza cevap bulmaya ve denklemlerimizi olabildiği ölçüde çözmeye çalışalım...

Ne dersiniz?